Krijg mijn spam per e-mail!

dinsdag 12 juli 2011

10 km

Het startschot hadden we bijna gemist. Het kwam aangewaaid vanuit de verte. De echo zweefde over het rumoer van de opgehitste deelnemers. Lopers met iPods, druivesuiker, flesjesriemen, fancy hartslagmeters en aangepast schoeisel, eenzame lopers en lopers voor het goede doel, lopers in vrijetijdskledij of in professionele outfits; er kwam beweging in de golvende meute.
Enkele uren voordien hadden we bij onze inschrijving gadgets, krachtvoer en een rugnummer – dat ironisch genoeg door iedereen op de buik werd geveiligheidsspeld – met elektronische chip gekregen. In de welkome schaduw van een boom, bespraken we pseudo-ontspannen het parcours: hier waterbevoorrading, hier veel publiek en daar vals plat. Dat kriebelend zenuwachtige buikgevoel kwam opzetten. Nog een sanitaire stop en we waren er klaar voor.
Onszelf lichtjes onderschattend, stonden we met duizenden lopers tussen de startlijn en onszelf, de veters voor een laatste keer aan te spannen. We waren niet echt voorbereid, maar het gejoel van het publiek en de strategisch opgestelde wuivende vrienden en familie waren een ideaal pepmiddel. Al lopend drinken is één groot misverstand. Voorts weet ik niet of de druivesuiker of het kapelletje halverwege, ons over de 800 meter bergop (tarara, dat was géén “vals plat”) heeft geholpen. Inhalen is moeilijk in de binnenbocht. Toch zijn we er veel gepasseerd: ook joggers in professioneel ornaat, waarvan de hartslagmeter een alarmerend gepiep verspreidde. 
Des te dichter de meet, des te talrijker het rijen dik publiek en de sfeer. Om de bocht de laatste kilometer. "Hier alles geven wat je nog in je hebt", staat in de brochure. Even testen en toch in minder dan een uur gefinisht. Ons doel voorbij. De medaille blinkt.

donderdag 7 juli 2011

Gelukskoekjes

Het is 3 uur 's morgens in de oudste koekjesfabriek van het land. Er heerst een benarde sfeer op de lijn waar de gelukskoekjes worden gebakken. Er wordt gefluisterd en geduwd. De sfeer slaat al gauw om in paniek. Hier en daar hoor je een gil. Het nieuws slaat in als een bom. Dat bewijst de lange, ijzingwekkende stilte die erop volgt.
Je moet weten dat gelukskoekjes de volhardende eigenschap hebben dat ze rotsvast geloven in de wens die ze met zich meedragen. Ieder koekje is voorbestemd en zodra de bestemmeling de boodschap leest, is er geen weg terug. 
 Nu blijkt de copywriter van daags voordien geen pientere schrijver te zijn, tenminste geen die de spelling beheerst. De boodschap van het in de hoek geïsoleerd geraakte koekje, leest als volgt: "Er staat je een leven vol verassingen te wachten!"